Voor de voorstelling Family nodige theatermaker Louis Janssens vier spelers van verschillende leeftijden bij hem op het podium uit om te vertellen hoe het er thuis aan toe ging. Hoe er gepraat werd, en over welke dingen vooral niet werd gesproken. Wat de acteurs zeggen, zie je meteen voor je. De momenten dat er écht contact was, de ongemakkelijke gesprekken, de onbereikbaarheid van een ouder, de intimiteit met een zus, broer of oma. Er zijn pijnlijke herinneringen bij, maar alles wordt licht en soms grappig door de manier waarop de spelers vertellen. Heerlijk om naar te luisteren. Het gaat over vaders die er niet waren, over het missen van een gestorven moeder, over de eenzaamheid van kinderen die hun grootste geheim wel willen vertellen, maar dat niet durven. Om beurten nemen de acteurs het woord. En nu wordt er naar hen geluisterd, door hun medespelers en door het publiek.

Wat de vijf acteurs met elkaar delen is hun queer-zijn. Ze vertellen allemaal hoe ze dit nieuws hebben gebracht, de ene al heel jong, de ander pas veel later. Bij niemand ging dat vanzelf. En zonder dat de spelers de hele tijd op elkaar reageren, is het grote gevoel van samen zijn ontroerend. Eigenlijk maken ze met elkaar een nieuwe familie, een die ze zelf hebben gekozen.