Jarenlang ging ze alleen maar in zwarte slobberkleren de straat op, omdat ze anders werd nagefloten, achtervolgd of aangeraakt. Haar eerste solovoorstelling is een antwoord hierop. Want: hoe meer aandacht we hebben voor iemands uiterlijk, hoe minder we zien wie die persoon echt is.

In drie delen toont The Ethereal Paradox hoe vrouwen door de tijd heen dansend hun kracht hebben gevonden. Chungong begint in de jaren twintig van de vorige eeuw. Ze verdiepte zich in de Charleston, een toen bevrijdend wilde dansstijl op swingende jazz-muziek. Daarna maakt ze vrouwelijke sensualiteit tot een wapen, in een mengeling van hiphop en burlesque. Ze eindigt met een intiem zelfportret, waarin ze toont en vertelt hoe je verhouding tot je eigen lichaam wordt beïnvloed door de blik van de ander.

Countless of stares and eyes had been placed on my body.
I learned that I could never walk alone:
their eyes, mouths, and hands would always follow me.
Men, I would call boys, called me ‘princess’, ‘woman’, ‘girl’.
All of these words had replaced and simplified me.