Met de spullen maken ze geluiden, versterkt door microfoontjes aan hun polsen. En alles wat je hoort, zie je meteen voor je. Een vogel die overvliegt terwijl het regent, een roeibootje dat langs komt plonzen, het omhakken en vallen van een reusachtige boom. Maar ook heftigere gebeurtenissen: een vogel die terecht komt in een vliegtuigpropellor, een auto-ongeluk en zelfs een oorlogsbombardement. Het is fantastisch om mee te maken hoe het drietal scènes oproept in onze verbeelding. De dingen die ze gebruiken voor de geluiden, helpen daar aan mee. De overvliegende vogel is een stukje rood aluminium, waardoor de vogel in je verbeelding rood is.

De drie mannen werken geweldig samen. De plas van een even uitgestapte automobilist ontstaat uit de optelsom van de ene die voetstappen maakt, de tweede die de gulp doet openritsen en de derde die na de plas laat volgen door een opgestoken sigaretje. Voor elk nieuw geluidstafereel leggen de spelers eerst alles klaar. Grappig is dat ze heel precies proberen te zijn, maar intussen struikelen en vallen ze voortdurend. Ze doen denken aan slapstick-komedianten uit de tijd van de stomme film. Toen films nog geluidloos waren, en het nog een vak was om daar in de bioscoop het geluid bij te maken.

Silly Symphonies is de eerste professionele voorstelling van Marius Lefever, Jef Van der Burght en Senne Vanderschelden, die elkaar leerden kennen bij hun studies Autonome Vormgeving en Drama in Gent. Een recensent noemt ze ‘geluidsmagiërs, die met zichtbare en onzichtbare spullen raadselachtige werelden oproepen.’