Soms overleggen ze fluisterend. Het is grappig en magisch. Maar er treden geen mensenfiguren op in hun theatertje. Ze laten juist zien wat er gebeurt als de mens er niet meer is. Door de kieren in de muren groeien takken en planten. Dieren verkennen voorzichtig de ruimte. Vogels komen aanvliegen. De achtermuur stort langzaam in. Uiteindelijk wordt alles overspoeld door reusachtige golven.

In de fantastische, vaak woordloze voorstellingen van Plankton spelen mensen nooit de hoofdrol. Acteurs zijn er om spullen te verplaatsen en om decorstukken te verschuiven. Zo laten theatermakers Hendrik Kegels en Sonja van Ojen het belang zien van de dingen en van de natuur om ons heen. In hun vorige, veelgeprezen productie Er rent een berg voorbij verbeeldden ze het begin van het leven op aarde. Nu gaan ze eeuwenlang in de tijd vooruit. Met grote stappen en toch geleidelijk, en zoals altijd prachtig en minitueus vormgegeven.