Quim Bigas begint zijn buitenvoorstelling midden tussen de verzamelde toeschouwers. Langzamerhand neemt hij ruimte in met zijn uitbeeldingen van totaal geluk, waar hij zich genietend in stort. Juichen als een gek bij een doelpunt van je favouriete voelbalclub. Helemaal opgaan in het allermooiste popnummer. Rondspringen als een malle op een beat die daarom vraagt. De massa bespelen alsof je een beroemde artiest bent. Een stem die je hoort, zweept het publiek op. Het is zo energiek en aanstekelijk dat iedereen binnen de kortste keren aan het juichen en het springen is.

De Spaanse danser en choreograaf speelt deze solovoorstelling al tien jaar in heel Europa. Overal brengt hij er mensen mee in verrukking. Voor hem is het een daad van verzet, tegen de commercie die voorspiegelt dat je pas gelukkig wordt als je spullen koopt, of een nieuwe auto. Hij verzamelde bekende uitingen van het opperste geluk, en maakte die zich eigen. Genietend van herkenbare bewegingen en handelingen, draagt hij over dat geluk iets is wat je makkelijk kan bereiken, vooral als je het met elkaar beleeft.