Drie spelers stallen allerlei voorwerpen uit op het podium. Hiermee maken ze geluiden, versterkt door microfoontjes aan hun polsen. Alles wat je hoort, zie je meteen voor je. Het is fantastisch om mee te maken hoe het drietal scènes oproept in onze verbeelding.
Silly Symphonies is de eerste professionele voorstelling van Marius Lefever, Jef Van der Burght en Senne Vanderschelden, die elkaar leerden kennen bij hun studies Autonome Vormgeving en Drama in Gent. Samen vormen ze Three is a crowd.
Een recensent noemt ze ‘geluidsmagiërs, die met zichtbare en onzichtbare spullen raadselachtige werelden oproepen.’
We vroegen hen naar het ontstaan van de voorstelling en waarom hij geschikt is voor jong én oud.
“Oorspronkelijk is Silly Symphonies gemaakt als een avond- en volwassen-voorstelling. Maar we zijn ons steeds bewust dat ons cartoontheater via onze beeld- en bewegingstaal, onze voorliefde voor clownerie en slapstick en de grote link met de animatiefilm zeer nauw aansluit bij ook een verbeelding die in jongere hoofden leeft. Met andere woorden we hebben nooit expliciet geen theater voor kinderen gemaakt, maar hadden juist de interesse in een intergenerationeel publiek.
Dat dat inderdaad werkte, merkten we uiteindelijk tijdens de vertoningen: wanneer kinderen in de zaal waren, ontstond er een wisselwerking tussen tussen de kindse en volwassen verbeelding die enorm verrijkend was.
Soms werden er andere dingen gezien, maar dat is in de essentie het opzet van deze voorstelling.
De beelden die worden gemaakt in Silly Symphonies zien er namelijk in ieders fantasie anders uit. Oud of jong, een goeie of een minder goeie dag, een door het leven geslagen brein of een doorgewinterde optimist, het zal de individuele beleving van de voorstelling sturen.
Maar steeds staat het speelse voorop, en daar kunnen we van de kinderhoofden nog veel van leren.
Kortom: we kegelen met onze fantasie en beelden de verbeelding open van zowel de jongere (8+) toeschouwer als ook de oudere. We geloven sterk dat daarin toekomst en vernieuwing schuilt. Wanneer kind en volwassene elkaar kunnen vinden in verbeelding ontstaat een waardevolle vorm van dialoog en opent zich een hoopvol toekomstperspectief.”